18سپتامبر 2024 - بر اساس یک مطالعه جدید که در شماره ی آنلاین Neurology®، مجله پزشکی آکادمی عصب شناسی آمریکا منتشر شد،، دسته ای از داروهای دیابت ممکن است با خطر کمتر زوال عقل و بیماری پارکینسون مرتبط باشند.

در این مطالعه، مهارکننده‌های کوترانسپورتر سدیم-گلوکز-2 (SGLT2) که به نام گلیفلوزین نیز شناخته می‌شوند، مورد بررسی قرار گرفت. این دسته از داروها قند خون را کاهش می دهند و باعث می شوند کلیه ها، قند را از طریق ادرار از بدن خارج کنند.

پرفسور Minyoung Lee، از کالج پزشکی دانشگاه Yonsei در سئول، گفت: ما می دانیم که این بیماری های عصبی مانند زوال عقل و بیماری پارکینسون شایع هستند و با افزایش سن جمعیت، تعداد موارد در حال افزایش است و افراد مبتلا به دیابت در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به اختلالات شناختی هستند، بنابراین مایه دلگرمی است که ببینیم این دسته از داروها ممکن است تا حدی در برابر زوال عقل و بیماری پارکینسون از افراد محافظت کنند.

محققان در این مطالعه ی گذشته نگر افراد مبتلا به دیابت نوع 2 که در کره جنوبی از سال 2014 تا 2019 درمان دارویی دیابت را شروع کرده بودند، مورد بررسی قرار دادند. افرادی که از مهارکننده‌هایSGLT2  استفاده می‌کردند با افرادی که سایر داروهای خوراکی دیابت را مصرف می‌کردند، تطابق داده شدند، بطوری که این دو گروه دارای افرادی با سنین مشابه، سایر شرایط سلامتی و عوارض دیابت مشابه بودند. سپس محققان شرکت کنندگان را دنبال کردند تا ببینند آیا آنها به زوال عقل یا به بیماری پارکینسون مبتلا شده اند یا خیر. کسانی که از مهارکننده‌های SGLT2 استفاده می‌کردند به‌طور متوسط ​​دو سال و کسانی که سایر داروهای دیابت را مصرف می‌کردند، به‌طور متوسط ​​چهار سال تحت نظارت قرار گرفتند.

از میان 358862 شرکت کننده با میانگین سنی 58 سال، در مجموع 6837 نفر در طول این مطالعه به زوال عقل یا بیماری پارکینسون مبتلا شدند.

نرخ بروز بیماری آلزایمر در افرادی که از مهارکننده‌های SGLT2 استفاده می‌کردند، 39.7 مورد در هر 10000 سال-نفر بود، در حالی که این آمار برای افرادی که از سایر داروهای دیابت استفاده می‌کردند، 63.7 مورد در هر 10000 سال-نفر بود. معیار سال- نفرهم تعداد افراد در مطالعه و هم مدت زمانی را که هر فرد در مطالعه بوده است را نشان می دهد.

نرخ بروز زوال عقل عروقی- نوعی از زوال عقل که به دلیل بیماری عروقی ایجاد می شود- برای افرادی که از مهار کننده های SGLT2 استفاده می‌کردند، 10.6 مورد در هر 10000 سال- نفر بود، در حالی که این آمار برای افرادی که تحت درمان با داروهای دیگر بودند، 18.7 مورد در هر 10000 سال-نفر بود.

نرخ بروز بیماری پارکینسون، برای کسانی که از مهار کننده های SGLT2 استفاده می کردند، 9.3 مورد در هر 10000 سال-نفر بود، در مقایسه برای افرادی که از داروهای دیگر استفاده می‌کردند، این آمار 13.7 مورد در هر 10000 سال-نفر بود.

محققان پس از تنظیم نتایج برای سایر عوامل تاثیرگذار احتمالی بر خطر زوال عقل یا بیماری پارکینسون مانند عوارض دیابت و داروها، دریافتند که استفاده از مهارکننده‌های SGLT2 با 20 درصد کاهش خطر بیماری آلزایمر و 20 درصد کاهش خطر بیماری پارکینسون مرتبط است. خطر ابتلا به زوال عقل عروقی در افرادی که از مهارکننده‌های  SGLT2استفاده می کردند، 30 درصد کاهش یافته بود.

پرفسور Lee، گفت: نتایج به طور کلی حتی پس از تنظیم عواملی مانند فشار خون، گلوکز، کلسترول و عملکرد کلیه، ثابت بود. از آنجایی که شرکت‌کنندگان حداکثر کمتر از پنج سال تحت نظارت بودند، ممکن است برخی از شرکت‌کنندگان بعداً به زوال عقل یا بیماری پارکینسون مبتلا شوند .بنابراین تحقیقات بیشتری برای تایید اعتبار بلند مدت این یافته ها مورد نیاز است.

منبع:

https://www.sciencedaily.com/releases/2024/09/240918165739.htm